Zaraza

Jossif Vissarionovich Stalin (Część I)

  

Wstęp

Jak wspomniałem w poprzednim felietonie, resztę poświęcę wpływowi Zarazy na nasz współczesny świat. Zanim omówiłem jej skutki w skali społecznej i narodowej, postanowiłem pokazać, jak choroba może przekształcić człowieka w potwora i jak on może wpływać na świat. Początkowo myślałem o wykorzystaniu Donalda Trumpa jako modelu, ale po zastanowieniu doszedłem do wniosku, że nie jest on wart zbytniej uwagi. Ten niepewny, 74-letni bachor o mentalności 6-latka byłby mało znany, gdyby nie to, że przez splot  niezwykłych okoliczności został prezydentem USA. Tak, wyrządził wiele szkód, ale to nic w porównaniu z tak ekstremalnymi ofiaramiZarazy jak Hitler, Stalin czy Mao. Możecie sprzeciwić się nazywaniu ich ofiarami, ale ja używam tego terminu celowo.  aby pokazać, jak choroba może wpływać na człowieka.

Skolei stanąłem przed problemem: który z tych trzech wybrać jako przedmiot tego śledztwa. Hitler jest zbyt dobrze znany (wpisz Hitler w Google, a dostaniesz 23 miliony trafień). Taka osoba może nie wzbudzić zbytniego zainteresowania. Więc jeśli nie Hitler, to co z Mao? To fascynująca postać, ale niestety , niewiele o nim wiemy naprawde: chińskie źródła są znane z niewiarygodności, a ludzie z Zachodu znają głównie anegdoty (tylko 1,3 miliona trafień Goggle). Tak więc do zbadania pozostaje tylko Stalin (10 milionów trafień). Uosabia również system Związku Radzieckiego, który nawet po jego śmierci mniej lub bardziej kontynuował  jego politykę. 

Dodatkowym powodem, dla którego wybrałem Stalina na bohatera tego feuilletona, ponieważ osobiście doświadczyłem skutków jego rządów. Żyłem 22 lata w Polsce, która w w tamtych czasach był satelitą Związku Radzieckiego pod jego całkowitą kontrolą. Miałem też rzadką okazję dwukrotnie go odwiedzić ZSSR. Dzięki temu mogę z pierwszej ręki opowiedzieć o tym, co się tam działo.

 Krótki życiorys

Stalin etnicznie nie był Rosjaninem, ale Gruzinem , a jego prawdziwe imię i nazwisko to Iossif Vissarionovich Djougachvili. Był inteligentnym dzieckiem, ale nieco niepełnosprawnym fizycznie i małym. Z pomocą matki i pod jej naciskiem kontynuował naukę i zapisał się do gruzińskiego prawosławnego seminarium dla przyszłych popów. 

Jednak nie kontynuował kariery kapłańskiej. Zamiast tego, po zapoznaniu się z niektórymi idei marksizmu, zaangażował się w politykę. Przeskoczmy o kilkadziesiąt lat i znajdźemy Stalina („stal” po rosyjsku oznacza „stal, więc Stalin można luźno przetłumaczyć jako„ Człowiek ze stali”) w 1922 roku jako wszechpotężny pierwszy sekretarz rosyjskiej partii komunistycznej. 

Nie doszłoby do tego, gdyby nie jego nienasycone pragnienie władzy. Wykorzystał słabość śmiertelnie chorego Lenina i pomimo ostrzeżeń Lenina o bezwzględności Stalina został sekretarzem centralnej wspólnoty partii komunistycznej. Po śmierci Lenina, Stalina udało się osiągnąć całkowitą i wyłączną panowanie nad rozległym imperium sowieckim. 

Po wyeliminowaniu ( skazanych na śmierć i straconych) wszystkich potencjalnych lub wyimaginowanych konkurentów w latach 1936-1938 podczas Wielkiej Czystki, kontynuował swoje rządy bez żadnego sprzeciwu. Nie zapomniał o swoim byłym sojuszniku, a później o arcywrogu, Leonie Trockim, i nakazał jego morderstwo w Meksyku w 1940 roku. 

Stalin stworzył taką atmosferę strachu i paranoi, że żaden lekarz nie odważył się przyjechać do niego, będąc ciężko chory w obawie przed zarzutem zamachu na jego życie. Zmarł więc samotnie w łóżku nasączonym moczem w 1953 roku. Katastrofalny system gospodarczy, który narzucił 37 lat po jego śmierci, w dużej mierze przyczynił się do upadku Związku Radzieckiego.

Zaborczość

Zwykle kojarzymy zaborczość władców z chęcią zdobycia czegoś materialnego. Na przykład obecny król Arabi Saudyjskiej ma 22 żony, ogromne bogactwo, kilka pałaców na całym świecie itd. Nie było tak w przypadku Stalina, który nie był nadmiernie zainteresowany dobrami materialnymi. Chociaż lubił jedzenie, picie i bardzo wygodne życie dostawał wszystko, czego zachciał. Nie miał fortuny, drogiej kolekcji dzieł sztuki, biżuterii itp. Zamiast tego posiadał coś znacznie wiekszego: pełną kontrolę nad olbżymim Związkiem  Radzieckim. Na szczęście jego obecny następca Władimir Putin ma nieco mniejsze ambicje i miejmy nadzieję, żezadowoli się jego niedawno odkrytym pałacem.

Stalin stworzył system, za pomocą którego definiował i kontrolował każdy aspekt swojej domeny. Uczynił partię komunistyczną narzędziem do utworzenia ogromnej machiny propagandowej, która zmieniła sposób myślenia milionów poddanych. W tym celu opracowano i szeroko stosowano nowe formy sztuki, literatury, historii, poglądów na świat, a nawet architektury, zwane socrealizmem. 

Typowe malarstwo socrealistyczne

Jego celem było przedstawienie chwały, potęgi i szczęścia życia w jego imperium w przeciwieństwie do nędzy świata kapitalistycznego. Pamiętam popularne rysunki ludzi umierających z głodu pod nowojorskimi mostami (niestety nie mogę ich znaleźć ich w Internecie), ale drugiej części tego felietonu jest kilka podobnych.:

Brak przestrzegania zasad socrelaizmu nie był tolerancyjny, chyba że osobiście zaaprobował go Stalin. Miał upodobanie do monumentalizmu, aby pokazać osiągnięcia i potęgę Związku Radzieckiego. 

Oto kilka osiągnięć architektonicznych z epoki Stalina:

                                    Stacja metra w Moskwie 

                                          Metro w rzeczywistości

                                    Pałac Lenina 

Miały one na celu ukrycie ponurej rzeczywistości, w której większość obywateli  w codziennym życiu, cierpiało poprzez notoryczny braki przestrzeni życiowe,i  innych przedmiotami codziennego użytku. Ale na tym nie skończył. Zgodnie z jego rozkazem wprowadzono tzw. Gospodarkę planową. W tym celu stworzono ogromną biurokratyczną machinę, decydującą o tym, co ma produkować kilka lat naprzód. Skutki były katastrofalne, objawiające się trwałym brakiem żywności, odzieży i większości innych towarów codziennego użytku.

Najbardziej koszmarną była sytuacja mieszkaniowa. Podczas gdy powstały kolosalne, kosztowne monumentalne budynki i moskiewskiego metra (patrz powyżej)  zdecydowana większość żyła w warunkach trudnych do wyobrażenia zachodniej publiczności.

Ministerstwa Spraw Zagranicznych 

Dla ilustracji przedstawie dwie winiety z moich osobistych doświadczeń podczas moich pobytów w Moskwie na początku lat 60. ubiegłego wieku. Pierwszą była moja wizyta u dość oddalonych krewnych, o których dowiedziałem sie zw czasie mojego pobytu w Moskwie.  Cała 5-osobowa rodzina (rodzice- wykładowcy w Moskiewskiej Akademii Muzycznej, ich syn, jego żona – oboje doktoranci, jak i ich dziecko) mieszkała w jednym pokoju, a łazienka i kuchnia były dzielone z kilkoma innymi rodzinami. Była to typowa sytuacja mieszkaniowa w centralnej Moskwie, gdzie przedrewolucyjne duże mieszkania były podzielone na kilka – każdy pokój dla jednej rodziny. Kolejne doświadczenie wydarzyło się podczas wizyty u młodej kobiety, którą poznałem w metrze. Wszedłem na jakieś piętro ogromnego bloku, na którym znajdowało się jej mieszkanie, i zauważyłem wielu starszych mężczyzn grających w szachy na korytarzu. Wszyscy wpatrywali się we mnie, ponieważ moje nieco bardziej zachodnie polski ubiór, niemożliwy do zdobycia w Związku Radzieckim, przyciągały uwagę. W końcu dotarłem do apartamentu młodej damy składającego się z jednego pokoju o wymiarach dużej łazienki. Zapytałem ją, dlaczego ci wszyscy ludzie grają w szachy na korytarzu, a ona odpowiedziała: „bo w środku nie ma miejsca, stolik zajęty jest przez dzieci odrabiające lekcje”. Pamiętam szok: nawet w kraju satelickim, jakim była Polska, taka sytuacja była zupełnie nie do pomyślenia. 

Stalin nie mógby nie zdawać sobie sprawy z takiej sytuacji, gdyby chciał się o niej dowiedzieć – nikt nie odważyłby się go okłamywać, bo było to zbyt niebezpieczne. Poza tym gigantyczny system szpiegowski mógłby dostarczyć dokładnych informacji (więcej o tym opowiem w sekcjach Dominacja i Indoktrynacja). Prawdobnie jak wielu innych komunistycznych przywódców uważał to za nieuniknione poświęcenie w imię międzynarodowej rewolucji proletariackiej.  

 Po drugiej wojnie światowej Związek Radziecki został znacznie rozszerzony. Stało się tak za sprawą porozumienia osiągniętego podczas konferencji w Jałcie w 1945 roku, na której Roosevelt i Churchill zgodzili się pozwolić Związkowi Radzieckiemu zachować całe terytorium okupowane przez armię sowiecką. Tak więc Polska, Litwa, Łotwa, Estonia, Czechosłowacja, Rumunia, Węgry, Bułgaria, Albania i wschodnie Niemcy stały się krajami satelickimi pod kontrolą Stalina. 

Ale to nie wystarczyło, by zaspokoić jego nienasycone pragnienie poszerzenia posiadłości. Dzięki wsparciu finansowemu Związku Radzieckiego w wielu krajach Europy Zachodniej powstały partie komunistyczne, które na wypadek konfliktu wojennego mogły posłużyć jako tzw. Piąta kolumna. Szczególnie udane były we Francji i we Włoszech.  

Przemoc

Łatwo zdać sobie sprawę, że system Stalina nie mógłby funkcjonować bez potężnego i skutecznego systemu dominacji i prtzemocy, Przemysł i handel, którego rolnictwo funkcjonowało częściowo jako bezpośrednia własność państwa (Sowchoz) albo  jako parodia spółdzielni, (Kołchoz). Te ostatnie napotkały początkowo jako silny opór, który został brutalnie stłumiony. Bezlitośnie okrutną formę przybrało to na Ukrainie, gdzie opór był najsilniejszy. Doprowadziło to do tzw. Hołodomoru. Pod bezpośrednią  kontrolą Stalina w dużej części najlepiej prosperującej rolniczo Ukrainy żywność i nasiona zostały rygorystycznie skonfiskowane. Wojsko otoczyło region, a cała ludność umarła z głodu. W tym ludobójstwie zginęło od ośmiu do jedenastu milionów ludzi (brak dokładnych statystyk). Jeśli chodzi o liczby, Głodomór przekroczył nawet słynną Holakost Hitlera. Poniżej kilka przerażających zdjęć.

 Stalin stworzył niezwykle potężny system tajnej policji zwany NKWD, który działał pod jego bezpośrednim lub pośrednim dowództwem. Odegrał kluczową rolę w egzekucji setek tysięcy ludzi podczas  Wielkiej Czystki 1936-1938. Jego podejrzliwość i paranoja, w połączeniu z dążeniem do absolutnej władzy, doprowadziły do ​​wyeliminowania wielu jego dawnych towarzyszy i sojusznikówi.

Czystka objęła także wojsko, a nawet samo NKWD. W rezultacie wielu z najbardziej utalentowanych, czołowych generałów wojskowych było torturowanych, dopóki nie przyznali się do sfabrykowanych oskarżeń i zabili. To prawie spowodowało klęskę Związku Radzieckiego przez Blizcrieg Hitlera w 1942 roku. Paranoja Stalina obejmowała nawet samo NKWD. W rezultacie, na rozkaz Stalina, jeden wódz zaaranżował proces i egzekucję jego poprzednika. Trudno sobie wyobrazić skalę tych okropności.

Ale historia NKWD nie kończy się wraz ze śmiercią Stalina. Trwała gdy szefe NKWD Beria  prawie, że został  następcą. Później jednym z przywódców ZSRR Andropow był jego szefem, a jego następca Czernenko służył w NKWD w młodości. Nawet teraz, po upadku Związku Radzieckiego, obecny władca Rosji Władimir Putin jest byłym funkcjonariuszem NKWD. 

Wiele zbrodni stalinowskich trwało do późnych lat 80-tych, kiedy to ostatecznie wyeliminowano wszystkie gułagi. Następnie ujawniono więcej faktów dotyczących zbrodni Stalina. Jednak nigdy nie będziemy wiedzieć dokładnie, ile osób zostało zamordowanych podczas Stalina i okres post-Stalins ponieważ obecne  rosyjskie tajne służby są stale zajęty usuwania “niewygodnych” dokumentów. 

To jednak tylko najważniejsze informacje. Najbardziej przerażającą, często pomijaną częścią było życie codzienne, przepełnione ciągłym strachem. Jest to szczegółowo opisane w książce Oliver Figes: The Whisperers: Private Life in Stalin’s Russia, którą gorąco polecam.

Pęd Stalina do rządzenia i dominacji, a także jego paranoja, nie ograniczały się do samego Związku Radzieckiego. W latach 1948-1953 przeprowadził czystki mordując  przywódcach komunistycznych Albanii (Nishani), Czechosłowacji (Rudolf Slansky), Węgier (Laszlo Rajk) i Bułgarii (Traïcho Kostov). Stalin z różnych powodów nie ufał im i oskarżył o nacjonalizm. Niektórych torturowano w celu przyznania się, a wszystkich stracono (z jednym wyjątkiem Polski (Władysław Gomułka), który przeżył). Również przywódca Jugosławii Joseph Bronz Tito uniknął tego losu, ponieważ Stalin wahał się przed zorganizowaniem wojny z Jugosławią i jej popularnym bohaterem z okresu ruchu w czasach hitlerowskiej okupacji oporu Tito,. Kiedy odmówił on udziału w zimnej wojnie. Stalin znienawidził go z głębi serc, i Tito stał sie ulubionym obiektem radzieckiej propagandy, przedstawianym jako „łańcuchowy pies imperializmu”.

Dążenie do dominacji nie ograniczało się do samego Stalina. Stworzył kilka innych systemowych hierarchii dominacji. Najważniejsze z nich to Partia Komunistyczna i NKWD. Od góry (Stalin) do dołu (sekretarze partyjni wszędzie, w kulturze przemysłowej, wojsku, technologii, nauce) sprawowali  władzę. Nie zapomniano o młodzieży: dzieci zostały zorganizowane w pionierów, a starsza młodzież w Komsomoł. Związki zawodowe były parodią, całkowicie kontrolowanej przez partię i NKWD.

Każdy segment społeczeństwa był nasycony tajnymi agentami NKWD. Teraz mala persona; winieta. We wzesnych latach 60-tych zajmowałem stanowisko zastępcy dyrektora ds. Naukowych w Instytucie Maszyn Matematycznych PAN. Jednego razu, w czasie przyjazneej rozmowy z kolegą, dyrektorem administracyjnym (emerytowany pułkownik UB, polska wersja NKWD) półżartem wspomniał: „nie mów za dużo z (zapomniałem nazwiska”). Pamiętam, że byłem niesamowicie zaskoczony Nigdy bym nie podejrzewał, że taki spokojny, pracowity człowiek był agentem wysokiego szczebla UB.

Na zakończenie tego rozdziału chciałbym dodać, że potwór paranoi i strachu, który stworzył Satlin, w końcu go pożarł. Wkrótce przed śmiercią w 1953 r. Stalin wyobrażał sobie, że top lekarze radzieccy (zazwyczaj żydowscy) są częścią spisku międzynarodowego Żydai brytyjskiego wywiadu mającego na celu zamordowanie go. Po tym jego lekarze bali się powiedzieć mu o jego niezdrowym stylu życia i przepisywali leki, obawiając się, że mogą zostać w to zamieszani W rezultacie Stalin, jak wspomniałem,  zmarł samotnie w łóżku, nasycony własnym moczem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Back To Top
Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial